KÜÇÜK KOZALAK

   Kozalak nedir bilirmisiniz çocuklar ? Kozalak,çam ağaçlarının meyvesi;tohumudur. İster misiniz size

küçük kozalağın hikayesini okuyayım ?

...........

   O bir küçücük kozalaktı.Tüm küçük kozalaklar gibiağaç olmayı bekleyen, yerinde duramayan,içi içine sığmayan bir kozalak...

   Kocaman, uçsuz bucaksız çam ormanında; dev gibi ağaçların güçlü dallarında,sabırsız, mini mini bir kozalak...

Hiç durmadan sorular sorar ,etrafa bakar, tanımaya, anlamaya çalışırmış  dünyayı.

   Bu ormanın sonunu merak edermiş en çokta... Karar vermiş o, kesinlikle bu ormandaki en yakın toprağa düşüp orada yeşermeyecek... Çok uzaklara, ağacın en tepesinden bile görünmeyen uzaklara gidecekmiş.

   Çok konuşmasından, soru sormasından,sabırsızlığından şikayetçiymiş bütün orman  küçük kozalağın.

Kimse onu dinlemez yanına yaklaşmaz olmuş.Yalnızca yaşlı karga onunla sohbet eder, onun hayallerini dinlemekten hoşlanır,ona başından  geçmiş yada geçmesini istediği olayları anlatır;onun bilmediği tanımak istediği yerleri hayali gerçeğe karıştırıp sohbet edermiş.

   Yaşlı karganın anlattıklarıyla daha bir yerinde duramaz olurmuş küçük kozalak. Dalından hemen kopmak gitmek istermiş.Ama kopsa da gideceği yerin ancak ağacın dibi olduğunu hatırlar,üzülür gene

hayallere dalarmış.

Aslında yaşlı kargada ondan farklı değilmiş.Yaşlı ve çok konuşuyor diye o da sevilmezmiş koca ormanda...

Küçük kozalakla dostlukları da bu yüzdenmiş. Yaşlı karga da bu ormandan hiç uzaklaşmamış aslında...

Onun da bildikleri ona anlatılanlar ve hayalleriymiş. İki hayalperestin dostlukları da bu yüzdenmiş.

   Yaşlı karga bir gün küçük kozalağı ağlarken bulmuş.

“Hayrola kozalak! Hasta mısın,bir yerin mi ağrıyor?” demiş.

“Hayır karga.Gün geçtikçe daha çok olgunlaşıyorum.Neredeyse düşmek üzereyim dalımdan.Baksana,aşağıda yeşerebileceğim bir karış toprak bile yok!... Yaşlı çamlar her yeri zaptetmiş. Benim uzaklara, çok uzaklara; hiç kimsenin görmediği, bilmediği uzaklara gitmem lazım...”

   Karga: “Haklısın , anlıyorum da nasıl?”

   Kozalak: “Bilmiyorum, bilmiyorum...” demiş gözleri daha bir dolarak. “Keşke ayaklarım olsa... Koşarak uzaklaşırdım bu ormandan... Keşke senin gibi kanatlarım olsaydı... Uzaklaşırdım süzülerek,uçarak...”

    Yaşlı karga bir an daldı. Çocukluğunu ve hayallerini düşündü. Uçmayı ilk o öğrenmişti kardeşlerinin içinde. Küçükken kimse onu geçemez, kimse ondan daha yükseğe uçmaya cesaret bile edemezdi.

Ne kadar da benziyordu şu küçücük kozalağın hayalleri kendi hayallerine...

   Karga kozalağa döndü : “Ne kanat, ne de ayak yeter hayallerinin ardından gitmeye...” dedi.

   Kozalak: “Koşulmayacaksa peşinden, uğraşılmayacaksa gerçekleştirmeye, neye yarar ki hayal kurmak?”

   Karga daldı bu sefer düşünceye...

   Koca bir ömür yaşamıştı tamamı hayal dolu... Hiç gerçekleşmemiş hayaller...

“Haklısın” dedi kozalağa.

“Çook haklısın.”

“Korkularımız bağlar bizi aynı toprağa.” Gagasını uzattı, küçük kozalağın onu ağaca bağlayan dalından çekip aldı. Gözlerini kapatıp kanat çırptı göklere.Yoruluncaya kadar...

Hiç açmadı gözlerini, hiç bakmadı ardına...

-------------------------------------------------- Kamer Çocukevleri sonlanmaz öykülerden-----------------------------

sizi  tebrik  ediyorum  bravo   bende  bu  siteye üye  olmaktan  çok  mutluyum  size  her yardımda  bulunacağım (ultrailker)  www.454ilker.azbuz.com

Daha dogmadan ninliler söylerdin
Beni görmeden çoraplar patikler örerdin
Dünyaya acınca gözlerimi 
Sevginin kokusu senin ile cigerlerime işledi

                 Geceler boyu aglayıp uyumadıgım zamanlar
                 Sabretmenin selametini  ruhuma seninle işledim
                 Elleri öpülesi melek yüzlü
                 Anam anam benim canım anam


Gözlerinin içine bakınca her derdimi anlayan anam 
Dünyaya baktıgım gözler ile güzeli çirkini sen gösterdin bana
O gözlerin ruhuma işlenmiş sevgi ile bakan gözler diye
İlk aşkı o gözlerle tanıdım elleri kınalı gül kokulu anam
 
Duydugum ilk ses dudaklarının arasından ama
O güzelim yüreginden kopup gelen ninliler,masallar oldu


Ben sevgi dolu sözleri senden ögrendim
Anam anam eleri kınalı gül kokulu anam
O ufacık yüregine dünyaları sıgdıran
Derdi kederi bana yaşatmayan
Benim yerime aglayan
Dudaklarından dualar eksik olmayan
Yaşım ha bir olmuş ha da altmış olmuş
Anam için ben hala aynı çoçuk
Sana ne söylesem
Aslında sen yaşayan meleksin

Dünyaları versem istemezsin

O gül kokulu teninine  bir öpüçük versem nedersin...?


aşkı sende gördüm sevgiyi sende ögrendim

Hani derlerya kelimeler kifayetsiz kalır hep yalan zannederdim...



Şimdi sana ne söyesem az AŞKIM beni büyüsemde bebek gibi severmisin......

ANNEM ANNEM CANIM ANNEM SEN BİR MELEKSİN BENİM ANNEM........

     Şimdi yoğurt kabımızdaki çekirdek olarak kabul ettiğimiz büyük bilyemizin yakınında bulunan, tüpü andıran çakıl taşımızın yani üçüncü taneciğin hangi cisimcik olduğunu ve ne işe yaradığını öğrenelim. Bu cisimcik hayvan hücreleri, algler, yosunlar, eğreltiler ve Ginko ağacı gibi ilkel bitkilerin hücrelerinde çekirdeğin yakınında bulunurlar. Bunlar mikrotüpçükten üçlü gruplar halinde olurlar. İlkel bitkiler haricindeki diğer bitki hücrelerinde bulunmzalar. Hücreler bölünerek çoğalırlar. bu tüp biçimindeki üçlü grup da hücre bölünmesinin ilk hazırlık devresine kadar önceden kendini eşleyerek, benzerini oluşturarak sayısını iki çifte çıkarır. Birer çift olarak kendi hücresinin kutuplarına giderek iğ ipliklerini düzenleyen bir çift ayrı organel olur ve terim adı SENTRİYOL'dur. Çevresindeki bölgenin terim adına da SENTROFER deniliyor. İşte bu sentrofer ile sentriyolden oluşan ve çekirdeğin yakınında bulunan cisme ya da taneciğe SENTROZOM deniyor.

     Hücre çoğalmaya başladığında, sentrozomdaki sentrioller iğ iplikçiklerine dönüşürler. Bu ipliklerle kromozomları taşırlar ve bu son derece önemli bir görevdir. Bu görevi ve kromozomları sırası geldiğinde öğreneceğiz.

     Şimdi, hücre modelimizin dördüncü elemanı olan fasülye taneciklerinden, yani kofullardan bahsedeceğiz.

     Bizler yeyip içtiklerimizden artan sindirim atıklarını, posalarını vücudumuzun dışarı attığını yaşadıklarımızdan biliyoruz. Bu işi boşaltım organlarımızla yapıyoruz. Hücre içindeki boşaltım işini fasülyelerimiz, yani kofullar yapmaktadır. Bir zarla çevrili hücrelerin hücre sıvısı içindeki sıvı, hava ya da kısmen sindirilmiş besin içeren tek zarla çevrili boşlukların herbirine KOFUL diyoruz. (Koful terimi vaküol olarak da geçmektedir) Bu taneciklerin içinde koful özsuyu vardır. Zararlı maddeler önce bu kofullarda toplanıp, daha sonra dışarıya atılmasını sağlayan kanalcıklara verilir. Kofulların işlevsel düzeninde koful özsuyunun yoğunluğu çok ama çok önemlidir.

    Yoğunluk, bir maddenin bir santimetre küpündeki madde miktarıdır. Her maddenin yoğunluğu ve özellikleri birbirinden farklıdır. Bu farklılık her yerde bir işe yarar. Suyun yoğunluğu 1'dir. Koful özsuyunun yoğunluğu 1'den büyüktür. Neden? Çünkü içindeki sıvının içinde kısmen sindirilmiş besin sıvısının olmasını kanıt gösterebiliriz. Burada bizim dikkat etmemiz gereken yoğunluğun az olduğu ortamlardan çok olana doğru bir hareket olduğu gerçeğidir. Bunu yoğunluğu az olan cisimlerin hareket kabiliyetlerinin yoğun cisimlerden daha fazla olduğunu, ağırlık farkı olmasından da anlayabiliriz. Yani akışkanlık, yoğunluk arttıkça azalır diyebiliriz.

     Bu akışkanlıklar hücre zarı geçirgen olduğundan madde alışverişleri gerçekleşir. Hücre sıvısı içindeki, tanıdığımız tanecikler de hücre sıvısından kendi zarı ile ayrılmaktadır. Hücre içinde işlevi farklı başka bir hücrecik gibi de düşünebiliriz.

    Not: (Hücrelerdeki yoğunluk birimleri mikronlarla ifade edilebilir.)

     Buraya kadar yapay hücre modelimizin taneciklerinden dört tanesi ile tanışmış olduk. 

     Bunlar sırasıyla, protein yapımında görevli RİBOZOMLAR, solunumda görevli MİTOKONDRİLER, iğ iplikçiklerinde kromozomları taşıyan SENTROZOMLAR ve boşaltım işlerini, görevini yapan KOFULLAR olup, ne gibi işlere yaradıklarını öğrenmiş olduk.

     Bir sonraki buluşmamıza kadar hoşçakalın, KOCAMAN SEVGİLER...  

 MERHABA HÜCRE BİLİMİ ''Sitoloji''

     Sır perdesi, yani HÜCRE DUVARI, yani HÜCRE ZARI, hücre içine giriş kapılarının olduğu yer. Hücrenin birini diğerinden ayıran duvar, bölme, çeper. Hücre içine giren maddelerin ve hücre dışına çıkan maddelerin kontrol bölgesi, koruyucu kılıf. Kısacası bu HÜCRE ZARIDIR. Hücre zarının içinde İNSANI İNSAN YAPAN, BİTKİYİ BİTKİ YAPAN minicik yapılar vardır. Bunlar bir, üç, beş, on, onbeş gibi sayılarla ifade edilen TANECİKLERDİR.

     Canlıları tepeden tırnağa inceleyen ve niçin, neden, nasıl sorularına yanıt arayan Biyoloji Biliminin hücreyi inceleyen dalına SİTOLOJİ denir. Hücre içindeki sitolojik bulguların her birinin yaşamsal görevleri vardır.

     Hücrenin ortasında bir çekirdek vardır ki, canlıların özü, yani çekirdeğidir. Çekirdeğin içinde bir de ÇEKİRDEKÇİK vardır. Bu hazine için geçmek gereken yollar üzerinde  ve çevresinde PLAZMA SIVISI vardır. Yani SİTOPLAZMA. (HÜCRE SIVISI) Sitoplazma=hücre sıvısı içinde serpilmiş birçok mikro organeller=yapı tanecikleri, yapı elemenları yer alırlar. Hücre dünyasındaki yolculuğun ana yolları kabaca böyle. Hücre zarı, onun içinde hücre sıvısı (sitoplazma), hücre sıvısının (sitoplazmanın) orta yerinde çekirdek bulunuyor...

     Gözümüzün önüne içi yoğurt dolu bir kabı getirelim. İrili ufaklı on, onbeş çakıl taşı, misket, fasülye, nohut benzeri maddeleri yoğurdun içine serpiştirelim. Bunlardan irice olan bir tanesini ortaya yakın bir yerde olduğunu var sayalım. Yoğurdumuzun kabını hücrenin zarı, yoğurdun tamamı hücre sıvısı (sitoplazması), içindeki diğer küçük maddeleri hücre sıvısı tanecikleri (sitoplazmik tanecikler) olarak düşünelim. Ortaya yakın olan irice olanını da çekirdek kabul ettiğimizde bir hücre modeli oluşturmuş oluruz. Gerçekte bu oluşturduğumuz hücre modelini çıplak bir gözle baktığımızda göremeyiz. Bunu görebilmek için elektron mikroskopları kullanırız. Mikroskoplar gözle görülemeyen cisimleri büyütüp daha iyi göstermeye yarayan ve merceklerden oluşmuş bir alettir.

     Şimdi, yoğurdun içindeki maddelere yakından bakalım. Hücredeki sıvı içi (sitolojik) bulguların neler olduğunu algılayalım, öğrenelim. Şu anda hepimiz nefes alıp veriyoruz. Yani solunum yapıyoruz. Hücre içindeki MİTOKONDRİLER=KÜÇÜK DAİRESEL İPLİKSİ TANELER= olmasaydı soluyamazdık. Bu küçük halka şeklindeki ipliksi taneler, yani mitokondriler , hücrenin enerji fırınlarıdır, santralleridir, enerji depolarıdır. Taşıdıkları protein molekülleri (enzimler, fermentler) ile şekeri (glukoz-glikoz) yakarlar ve böylece enerji sağlarlar. Böylece hücre sıvısı içindekilerden birini tanıyarak sıranın ikinciye geldiğini görüyoruz.

     İkincisi yaklaşık 80 kadar çeşitte protein içeren ve hücrelerde belirli bir işlevi olan hücre organeli RİBOZOMLARDIR. (Ribonükleik asit-RNA- ve Protein içerirler.) Canlılarda yapı elemanı, hormon, enzim, elektron ya da madde taşıyıcısı olan PROTEİNLERİN, basit yapılı moleküllerden, karmaşık yapılı maddelerin oluşumunda (SENTEZLENMESİNDE) görev alır bu RİBOZOMLAR. Hani besin maddelerini sayarken; proteinler, karbonhidratlar, yağlar, su ve madensel tuzlar, vitaminler deriz ya. İşte bunlardan proteinlerin moleküllerini karmaşık yapılı maddelere dönüşümünü RİBOZOMLAR yapar.

     Yoğurt kabımızdan iki madde eksildi. Bunlar MİTOKONDRİLER ve RİBOZOMLAR.

     Bu günlük bu kadar. Bir sonraki buluşmamıza kadar hoşçakalın, sevgiler...  

     İnsanlar neden hep insanlara, kediler kedilere, kuşlar kuşlara, filler fillere, geçmişte kalan dinazorlar dinazorlara, barışı simgeleyen zeytin ağaçları zeytinlere, güzelim kırpapatyaları papatyalara ve daha birçokları kendilerine benzerler. Hiç düşündünüz mü?

     Sizler hiç lalenin tavşan olduğuna, kuzucuğun iğde ağacına dönüştüğüne, çam ağacının odunundan at, katır ya da eşek olduğuna şahit oldunuz mu?

     Hiçbir insanoğlu bunlara benzer şeylere şahit olmadı. ''Her bir canlı kendine benzer.''  Bu gerçeği aklımıza ve defterimize yazalım.

     Her canlı mutlaka kendine benzer gerçeği, bir sır küpünde saklıdır. Bu sır küpü HÜCREDİR. İkibin sekiz miladi takvimine göre, üçyüz kırk bir yıl önce bu sır küpüne ulaşan, kapılarını aralayan, bilinmezlere yolculuğu başlatan biliminsanı Robert Hooke olmuştur.

     Sır küpü olan hücrenin içinde başka küçük sır küpleri vardır. Kutu içinde kutu ve daha küçük kutucuklar iç içe meraklandırır bilimcileri. Biliminsanlarının merakı, sorular sordurur kendilerine. Neden? Niçin? ve Nasıl?

     Bunlardan sevgili Robert Hooke şişe mantarından minicik bir parçayı Mikroskop altında incelediğinde, içinde odacığa benzer birçok yapı gördü.  Ve bu gördüklerine HÜCRE adını ilk O verdi. Çok odalı bir evin odaları gibi duvarlarla birbirinden ayrılmış odalar. Odalara girmek için yeni kapılar olmalı başka sır küplerine, yani onların içindeki hazinelere ulaşmak gerekir.

     Bilim insanları bu hazinelere ulaşırlar ve onları insanlığın paylaşımlarına, hizmetine sunarlar.

     Bir sonraki şifremiz ''Stoloji'' de buluşmak üzere hoşçakalın, sevgiler...

     - Senin adına botanik dilinde Crocus ancyrensis diyorlar. Latince Ankara'nın adı Ancyra'dır. Soyadın ancyrensis yani ''Ankaralı'' demek olduğuna göre, senin adın ''Ankara çiğdemi''dir. Sana bu adı kim verdi? Ankara'dan başka yerlerde yetişmez misin?
     - Benim adım, soyadı kanunundan eskidir. Biz Ankara'nın eski yerlisiyiz. Daha eski Ankara kurulmadan, hatta buralara ademoğulları bile ayak basmadan biz bu yamaçlara, Etlik'e, Keçiören'e, Hüseyingazi'ye, Teke Dağı'na, Çal Dağı'na, Çankaya sırtlarına yerleştik. Oldum olası buralıyız. Fakat yalnız Ankara'ya yerleşip kalmadık; bütün Anadolu'ya yayıldık. İstanbul'a kadar gidenlerimiz bile var. Yüz yıl kadar önce Herbert adlı bir İngiliz, şimdi üzerinde evler biten şu karşıki Kocatepe sırtlarında bizlerden birkaç baş topladı. İngiltere'ye götürdü ve bizi Spofforth'ta yetiştirdi. O, bizi Kırım Yarımadası'nda yetişen ve bize çok benzeyen Crocus angustifolius sanıyordu. Fakat bizim cinse çok merak sardıran Herbert'in hemşerisi G. Mav, hısım akrabamızı dünyanın dört tarafından toplattı. Ona o zamanlar İngiltere'nin Ankara konsolosluğuna vekalet eden Bayan Gatheral buradan, Sivas'taki Amerikan misyoneri rahip A. W. Hubbard da oradan bizim soğanlarımızdan gönderdi. Bir başkasından Bayan Danfort'un 1876'da bizi Maraş'taki Ahır Dağı'nda ve Kayseri'deki Erciyes Dağı'nda gördüğünü işitti. Bayan Baker ona Londra yakınındaki Kew Krallık Müzesi'nde Lady Liston'un İstanbul civarından topladığı bitkiler arasında bizim de bulunduğumuzu haber verdi. G. Mav, bunları vuruşturduktan sonra seksen kadar akraba türden mürekkep olan cinsimizin güzel bir monografisini yaptı. Bizim Kırım çiğdemiyle bir olmadığımızı anlayan ilk botanikçi o oldu. Bize Crocus ancyrensis adını veren de odur. Hülasa bizi burada tanıyan yoktu, ama ünümüz önce İngiltere'de, daha sonra da Fransa'da yayılmıştı. Çünkü Bay P. E. Botta da buradan Paris'e bizim soğanlarımızdan götürmüş ve bizi Paris Nebatatlar Bahçesi'nde yetiştirmişti. İşte o zamandan beri ben bütün dünyada Ankara çiğdemi diye anılırım. Hem biz kişizade bir ailedeniz. Safran da bizim cinstendir. Bilir misin, bir zamanlar ticareti ne kadar rağbette idi? 15. yüzyılda bizim safrana hile katanların cezası idamdı. Hatta 1449'da Almanya'da safrana başka şeyler katarak satan Friedenkern adlı bir vurguncu safranı ile beraber cayır cayır yakıldı.
     - Peki, adını sanını, soyunu sopunu öğrendim. Siz buralara nereden ve ne zaman geldiniz?
     - Geçmişi bırakalım. Demin dedim ya, biz buralara göçeli çok oldu. Dünyanın büyük bir kısmını kaplayan buzlar erir erimez biz buralara yerleştik. hatta o zamanlardan kalma alışkanlıkla sıcaktan pek hoşlanmam. Onun için kışın sonunda, baharın önünde açarım.

     KAYNAK; TÜBİTAK Popüler Bilim Kitapları 112

                     Anadolu Manzaraları,   Hikmet Birand

                     Bu kesit; kitabın tanıtımı amaçlı olduğundan, izin alınmamıştır.

                     KAZDAĞI'NDAN SEVGİLERLE....

 DR, LOWDERMILK, yüzlerce, hatta binlerce yıldır tarım yapılan toprakları incelemiş; toprak erozyonu ve arazi kullanımı konularında, bu topraklarda eskiden yaşamış olan medeniyetlerin birikiminden faydalanmanın yollarını aramıştır.
 Araştırmaları sonucunda, toprak erozyonu, ormansızlaşma, aşırı otlatma, ihmal ve çiftçilerle çobanlar arsındaki çatışmaların, imparatorlukların yıkılmasına ve medeniyetlerin yok olmasına neden olduğunu saptamıştır. Aynı zamanda, teraslama, ürünlerin dönüşümlü ekimi ve diğer toprak koruma yöntemleri gibi araçların yardımıyla, kaynaklar dikkatli kullanıldığında, toplumların zenginleştiğini gözlemlemiştir.

 TOPRAK YALAN SÖYLEMEZ; insanoğlunun onun üzerinde bıraktığı izleri taşır. Uluslar, hatta medeniyetler tarafından bırakılan izleri, toprağın dilinden birazcık anlayanalar kolayca okuyabilirler.
 İnsanlığın yüzyıllar süren toprakla uyum halinde bir yaşam kurma çabası, bu uzun yolculuğunda geride bıraktığı yıkıntı ve harabelerden de anlaşılacağı gibi, başarıdan çok başarısızlık örnekleriyle doludur. Geçmişteki bu iyi ve kötü deneyimlerden yararlanıp, bunların sonuçlarını göz önünde bulundurarak hareket edersek, daha sağlıklı yarınlara ulaşabiliriz.

 YİYECEK UĞRUNA VAZGEÇİLEN ÖZGÜRLÜK
 Barıştan ve sevgiden yana olan insanlar neden böylesine tehlikeli bir dünyada yaşıyorlar?
 Dünyayı tehlikeli kılan, Toprak Ana'nın bize sunduğu gıda ve diğer gereksinim duyduğumuz maddelerin değiş tokuşuna getirilen sınırlamalardan kaynaklanan mahrumiyet korkusudur. Geçtiğimiz yüzyılda endüstrileşmenin izleri öylesine derin olmuştur ki, bunların geleceğimizi etkileyeceği şüphesizdir.

 Modern endüstrinin gereksinimi olan maddeler, dünyanın farklı yerlerinden elde edilir. Bunlar her ulusun kullanımına eşit olarak dağılmış durumda değillerdir. Gıda ve hammadde ihtiyacındaki eşitsiz artış, uluslararası ilişkilere baskı ve kısıtlamalar getirir. Uluslararası ilişkileri yürüten hırslı liderler ise, gıda ve hammadde kaynaklarını güç kullanarak kontrol etmeye çalışırlar. İnceden inceye hesaplanıp, uzun zaman sürdürülen savaşlar, işte bu maddelerin ele geçirilmesi uğruna çıkarılmıştır.
 Savaşlar bu anlaşmazlıkları çözemedi. Sorunlar, sonradan feci biçimlerde ortaya çıkarılmak üzere, bir süre için ertelendi. Kalıcı çözümlere ulaşmanın yolları başkadır. Örneğin, insanların savaşa girmedeki isteksizliğine güvenebiliriz, zira insanları savaşa iten, savaşa gitmezlerse başlarına daha kötü şeylerin geleceği korkusudur. Bu korkuların nedeni gerçek de olabilir, onlara propaganda aşılanmış olması da mümkündür.

 İnsanların toprakla adil bir ilişki kurması, toprağın sömürülmesiyle değil korunmasıyla, kaynakların israfıyla değil, yeryüzündeki üretici güçlerin iyileştirilmesi ve gıda ve hammaddelere ulaşımın kolaylaştırılması ile sağlanır. Eğer ''medeniyeti'' Kuzey Afrika'yla Yakın Doğu'yu 13 yüzyıldır mahveden türden bir çöküşten korumak istiyorsak, toplumca sömürü ekonomisinden uzaklaşıp, koruma ekonomisine doğru ilerlemeliyiz.

 Şimdi, insanın toprakla kurduğu ilişkinin temellerine geliyoruz. 1939'da Çin'deki açlık üzerine yapılan çalışmalarda, herşeyin yiyecek maddeleri karşılığında alınabildiği görülür.Ne yazık ki son Dünya Savaşı, bu acı gerçeğin ulaştığı nihayi noktayı bize gösteriyor. Ülkeler, istila ettikleri topraklardaki insanlara boyun eğdirmek için gıda maddeleri dağıtımını kontrolleri altına almışlardır. Eminizki mecbur kalsak bizler de yiyecek uğruna özgürlüğümüzden vazgeçeriz. Hiçbir şey yiyeceğin yerini tutamaz.
 Yiyecek uğruna nelerden vazgeçebileceğimizi gördükten sonra, bir de yiyecek sayesinde neler alabileceğimize bakalım. Para sadece gereksinimimiz olan yiyecek ve diğer maddeleri değiş tokuş yoluyla elde etmemizi sağlayan bir semboldür. Medeniyetimizin temelini oluşturan iş bölümü gıda gereksiniminden doğmuştur.
 Topraktan artı mahsül sağlanması insanlara gıda maddeleri üretmekten başka işlere ayıracak zaman verdi. Bu durum da medeniyetin ilerlemesine ve iş bölümünün daha karmaşık bir yapıya kavuşmasına yol açtı.
 İhtiyacımız olan diğer şeyleri, giyecek, korunma ve birtakım hizmetleri, bu karmaşık iş bölümü sayesinde elde ederiz. Ancak bunun için, gerekli hammaddelerin var olması ve böylece gıda üretiminin sağlanması gereklidir.
 Gıda ve su topraktan gelir. Toprak bilgili ve çalışkan olanı ödüllendirir, cahil ve tembel olanı da merhametsizce cezalandırır. Karmaşık sosyal yapımızın temelinde çiftçilerle toprak arasındaki bu ortaklık yatar.

 SONUÇ OLARAK;

 ''Kutsal toprakları, sadık bir kahya gibi, tüm kaynakları ve üretkenliği muhafaza edilmiş bir halde sizden sonra gelenlere intikal ettireceksiniz. Topraklarınızı erozyondan koruyacak, sularınızın kurumasını önleyecek, ORMANLARINIZA SAHİP ÇIKACAK, çayırlarınızın sürüleriniz tarafından aşırı otlatmaya maruz kalmasına izin vermeyeceksiniz ki, sizden sonra gelenler de bu bolluklardan faydalansınlar. Eğer bunu yapmazsanız, meyve bahçeleriniz taş yığınları haline gelecek ve soylarınız giderek yok olacak. Kalanlar da fakirlik içinde yaşayıp yeryüzünden silinip gidecekler.''

   KAYNAK; Toprağın 7000 Yıllık Öyküsü   W.C Lowdermilk
                     TEMA Vakfı Yayınları 22

                     KAZDAĞI'DAN SEVGİLERLE...

Not: Bu metin GDO'ya Hayır

Platformu, Genetiği Değiştirilmiş

Organizmalar Deklerasyonu'nun

özetidir. Metnin tamamı için buraya tıklayınız.

Yaşam

Patentlenemez

SEVGİLERLE,  DOĞADAN BAKIŞ

    YENİ DOĞMUŞ BEBEKLERİN BİLE DÜŞMANI VARDIR.
    Düşünsenize;
    Ana karnındaki bebekler bile düşmandır birbirleri için.
    Düşünsenize;
    Henüz ana rahmine düşmemiş torunların bile düşmanı olacaktır.
    Düşünsenize;
    ''Biz atalarımızdan böyle gördük''  uğruna uygarlıkların günümüze uzanmış izlerinden, uzantılarından başka bir şey bulamazsınız. Sizin çağınızda geçmişte kalacaktır. Aynı düşünce tarzı sürdükçe bırakabilecekleriniz kan ve gözyaşı olacaktır. Çünkü aldığınız miras öyledir.

    .....Alemler sevgi tohumlarıyla doludur.

    .....Alemler bembeyaz ruhlarla doludur.

    .....Alemler barış tohumlarının yeşereceği alanlarla doludur.

    .....Haydi ayağa kalk insanoğlu. Hala ayakta uyumaktasın.

     Günümüzde, Gelibolu Yarımadası'nda yapılan törenlere, Fransa, Almanya, İngiltere, Avustralya, Yeni Zellanda, Hindistan, İrlanda, Güney Afrika ülkeleri katılmaktadır. DÜNYA'DA BÖYLE BİR TÖRENİN EŞİ BENZERİ YOKTUR. OLMAMIŞTIR. Törenin fiziksel gösterilerinin ötesine geçmenin zamanıdır. Savaşın ve savaşların gerçek felsefesi burada yaşamaktadır. Dünyanın cennet geleceği için, savaşsız bir dünya için başlangıç mekanı ve tarihi için önemli ÖRNEK BİR OLAYDIR.

     23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı'nda Dünya çocukları Türkiye'de bir aradadır, yan yanadır, iç içedir.

     BU OLAYIN DÜNYA'DA EŞİ VE BENZERİ YOKTUR.

     Dünyanın her coğrafyasına ekilecek barış tohumlarını bu çocuklar ekebilir. ONLARA BARIŞ TOHUMLARINI VERMEK BÜYÜKLERE DÜŞER....

          ALINTI, Sekuraltı FELSEFE   Hüseyin ERGÜL  Yaz Yayınları 2005

   ÇEVRE, son günlerde sık sık duyduğumuz bir sözcük. Birçok TV programında ve makalelerde, dikkatsiz insanların ve bazı işletmelerin çevreye nasıl zarar verdiklerinden bahsediliyor. Çok fazla çöp üretiyor ve havaya zehirli kimyevi maddeler saçıyoruz. Fakat çevre tam olarak nedir ve nerededir?
   Sabahleyin yatağınızdan kalktığınızda, çevrenizde bulunuyorsunuz. Yatağınız, odanız ve tüm eviniz, çevrenizin bir parçasıdır. Ailenizin diğer üyeleri de çevrenizin bir parçası sayılır. Aslında canlı ya da cansız etrafınızdaki her şey çevrenizi oluşturur. Yaşadığınız toplum ise, sizi saran büyük bir çevredir.
   Çoğumuz şehirlerde ya da kasabalarda, tahtadan, tuğladan veya beton evlerde yaşarız. Yiyeceklerimizin ve giysilerimizin büyük bir kısmını dükkanlardan satın alır, arabaya biner ve televizyon seyrederiz. Biz insanlar, makineler icat edecek ve yaşadığımız yeri planlayıp, inşa edecek kadar zekiyiz. Yine de, halen DOĞANIN BİR PARÇASI OLDUĞUMUZU sık sık unuturuz.
   Derin bir nefes alın. Böylece ciğerlerinizi havayla doldurdunuz. Bu havanın bir zamanlar başka insanların, köpeklerin, kuşların, ağaçların ve uçan böceklerin içinde olduğunu biliyormuydunuz? Dünyanın çevresinde dolaşan bu havayla soluk alır ve veririz. Bu da HAVAYI, DÜNYADAKİ DİĞER TÜM HAVA SOLUYAN CANLILARLA PAYLAŞTIĞIMIZI GÖSTERİR.
   Musluğu açın ve sudan biraz için. Bu suyun, bir zamanlar gökteki bulutların bir parçası olduğunu biliyormuydunuz? Bir kısmı ormandaki ağaçlarda, bir kısmı yerin derinliklerinde ve bir kısmı da nehirlerde, ırmaklardaydı. Su, sonsuz olarak devirdaim yapar.
   Buzdolabınızı ya da mutfak dolabınızı açıp yiyeceklere bakın. Et, yumurta, süt, ekmek, şeker ve meyve, hepsi de bir zamanlar canlı olan bitki ve hayvanlardan gelir. GERÇEKTE YEMEK İÇİN KULLANDIĞIMIZ HER ŞEY, BİR ZAMANLAR CANLIYDI.
   Şimdi de evinizdeki eşyaları düşünün. Pamuk örtüler, bir bitkinin tohumundan gelir. Yünlü battaniye, koyunun kılından yapılmıştır. Kağıt ve odun, ağacın bölümleridir. Ocak veya arabanın çalışması için gereken yağ ve gaz, milyonlarca yıl önce yaşamış bitkilerden gelir. Doğa olmasaydı, bizi sıcak tutacak hiçbir barınağımız ve karnımızı doyuracak şeylerimiz olmazdı. Gerçekte, burada bile bulunamazdık.
   Sizin de gördüğünüz gibi, yaşamımızdaki en önemli şeyler için DOĞAYA BAĞIMLIYIZ. Birçok şeyler inşa etmemize ve keşfedebilmemize rağmen, hala diğer HAYVAN ve BİTKİLERLE BİRLİKTE DOĞAL DÜNYAYI PAYLAŞIYORUZ. Bu dünyadaki BÜTÜN CANLILAR BİRBİRİNE BAĞLIDIR ve BİRBİRLERİNE GEREKSİNİMLERİ VARDIR....

         KAYNAK: ÇEVREYE BAKIŞ Şule Yayınları No: 1

    KAYNAK: ÇEVREYE BAKIŞ  Şule Yayınları No: 1

    LÜTFEN DİKKAT: PAYLAŞIMI  ÇOĞALTALIM, GELECEĞE SAHİP ÇIKALIM

    Şaşırtıcı olan şu ki, bir organizmanın artıkları, başka bir organizma için faydalı olabilir. Örneğin  nefes verdiğimizde dışarı karbondioksit denilen bir gaz veririz. Bu, bizim ciğerlerimizin artığıdır. Fakat bitkilerin yaşamak için karbondioksite gereksinimi vardır. Bitkiler yapraklarından dışarı oksijen ''soluk verirler'', çünkü buna ihtiyaçları yoktur. Biz ise hayatta kalmak için oksijen soluruz....

    Her yıl sonbaharda ağaçlar yaprak döker. Belki bahçenizden onları toplamak, sizin göreviniz. Peki ormrnlardaki düşen yapraklara ne olduğunu hiç düşündünüz mü? Kimse onları toplamadığı halde yapraklar dağlar gibi birikmiyor. Bunun nedeni, yaprakların çürümesidir. Üstlerinde bakteri ve kurtçuklar büyür ve onları küçük parçalara böler. Bu parçacıklar kurtların, böceklerin ve bitkilerin besinidir.....

    Ormanda bir tavşan öldükten sonra, bir karga gelip onu yemeye başlayabilir. Belki de sinekler üzerine yumurta bırakırlar veya diğer böcekler bazı parçalarını alıp taşırlar. Son olarak bakteriler vücudunu parçalara böleceklerdir. Ölü hayvanın içindeki bütün yararlı maddeler, sonuçta yaşayan hayvanlara ya da bitkilerin kullanabileceği toprağa gider....

    Gezegenimizdeki yararlı şeyler SONSUZ DEĞİLDİR. Sadece çok fazla hava, su ve toprak vardır ve HER CANLI BUNLARI PAYLAŞMAKTADIR. Doğa, tekrar tekrar kullanarak her şeyi devridaim yaptırır. NE YAZIK Kİ, insanlar artıklarla her zaman ciddi olarak ilgilenmezler....

    İnsanların çoğu kasaba veya şehirlerde, büyük gruplar halinde yaşarlar. Bu da tek bir yerde üretilen bütün artıklardan kurtulmanın özel bir sorun olduğu anlamına gelir. Bundan da ötesi, biz insanlar diğer yaratıklardan çok farklıyız, çünkü taştan, tuğladan, camdan, çamurdan ve metalden şeyler yapıyoruz. BUNLAR ORGANİK MADDELER GİBİ (bir zamanlar canlı olan maddeler) DEVRİDAİM YAPMAZLAR. Biz insanlar ayrıca dünyada daha önce hiç bulunmayan PLASTİKLER ve KİMYASALLAR GİBİ YENİ MADDELER DE YARATIRIZ. Genellikle doğada bu tür maddeleri PARÇALARINA AYIRARAK KULLANAN CANLILAR YOKTUR. Bu yüzden insanların ürettiği birçok çöp, çevrede birikiyor....

    Eskiden insanlar fazla bir şey atmazlardı. İpleri ve kağıt torbaları yeniden kullanmak için bir kenara koyarlardı. Eski giysileri söker, en az yıpranmış kısımlarıyla çocuklara giysiler veya yatak örtüleri dikerlerdi. Kullanılmayacak durumdaki giysiler ise temizlik bezi olurlardı. Hemen herkes elinden geldiğince bu döngüye katılırdı. Günümüzde fakir ülkelerde, insanlar şimdi de çeşitli şeyleri tekrar tekrar kullanıyorlar....

    Fakat son 35 yıldır, dünyanın birçok ülkesinde yaşayan insanlar, atılacak şeyler kullanmaya başladı. Bugün birçok şehir ve kasabada çöpleri koyacak yer bulunmuyor. ARTIKLARIMIZDAKİ BİRÇOK KİMYASAL MADDELER YAVAŞÇA TOPRAĞA, SUYA, HAVAYA SIZARAK ÇEVREYİ KİRLETİYOR, YAŞAMI TEHDİT EDİYOR....

    Kuzey Amerika'da, evde yaşayan ortalama bir insan günde 1 kg. çöp üretiyor. Buna işyerindekilerin ürettikleri çöpleri de eklersek miktar günde 2 kg.'a yaklaşıyor. Peki nedir bu çöp? Bunun yüzde 37'si kağıt; yüzde 10'u cam ve yüzde 10'dan fazlası metaldir. Yüzde 9'u plastik, yüzde 8'inden biraz fazlası yiyecek ve yüzde 18'den biraz azı da bahçe atıklarıdır. Yiyeceklerin ve bahçe atıklarının  çoğu kompost (gübre) yapılabilir. (yani biriktirilip kullanılabilir). Diğer şeylerin çoğu doğada tekrar devridaim yapılamasa da, insanlar artık onların nasıl parçalanıp, yeniden kullanılacağını biliyorlar. Kağıdı, camı ve metalleri nasıl tekrar kullanacağımızı biliyoruz; plastiği de eritip yeniden her türlü kullanma yolları araştırılıyor...

    Devridaim, üstelik son derece akla uygundur. Örneğin topraktan kazarak metali çıkartıp, sonra bunu alüminyum kutu haline getirmek çok fazla emek gerektirir. Fakat kullanılmış kutuları eritir ve metali yeniden kullanırsak, yeni kutuyu yapmak için harcadığımız emeğin yüzde 10'una ihtiyaç duyarız....

    Bugün birçok şehir ve kasabada insanlar eski gazeteleri, cam kavonozları ve metal kutuları, özel yerlerde biriktirip, yeniden kullanıma veriyor. Devridaim para ve enerji tasarrufu sağlıyor, kirlenmeyi önlüyor, çevreyi kurtarıyor. Gelecekte hala temiz bir hava ve su bulabilmemiz bu gibi etkinliklere bağlı....

    KAYNAK: ÇEVREYE BAKIŞ   Şule Yayınları No: 1

   Bütün hayvanlar -insanlar dahil- yemek yemek zorundadırlar. Yemek, vücutlarına yaşamak için gereksinim duydukları enerjiyi verir. Fakat farklı hayvanların farklı yakıta ihtiyacı vardır. Vücutları sadece bazı şeyleri sindirebilir. Diğerleri sindirim sistemlerinden öylece geçip gider veya onları hasta bile yapabilir....

   Etoburlar, et yiyen hayvanlardır. Köpekbalıkları, aslanlar, kartallar ve ev kedileri etoburdur. Kedinizin fareleri ve kuşları öldürmemesini isteyebilirsiniz. Fakat onu bunun yerine sadece çalıfasülyesi ile besleyemezsiniz. Vücudunun ete ihtiyacı vardır. Hayvanları öldürüp yiyen etoburlara, yırtıcı hayvanlar denir. Yedikleri hayvana ise av denilir....

   Bazı etoburlar, önceden ölmüş olan hayvanları yerler. Bunlara leş yiyiciler denir. Kargalar, akbabalar ve sırtlanlar leş yiyicidirler. Hiç, bir yol kenarında kargaların ölü bir hayvanın vücudunu didiklediğini görmediniz mi? Böyle bir görüntü, ürpermemize neden olabilir. Fakat leş yiyiciler olmasaydı, dünya hayvan cesetleriyle dolu olurdu....

   Otoburlar ise, sizin de tahmin ettiğiniz gibi, bitki yiyen hayvanlardır. Fareler, inekler, tavuk türleri otoburdur. Bazı hayvanlar hem et, hem de bitki yerler. Bunlara her şey yiyenler denilir. Rakunlar, ayılar bu tür hayvanlardır. Siz hangisisiniz, etobur mu, otobur mu, yoksa her şey yiyen mi?

   Hayvanlar ve bitkiler, sizin de hatırlayacağınız gibi, ekosistem denilen topluluklar halinde yaşarlar. Bir ekosistemdeki bütün canlılar besin zinciriyle birbirine bağlanmıştır. İşte size bir besin zinciri örneği: yenilebilir herhangi bir bitki düşünelim. Bu, bitkiyi yiyen bir çekirge. Bu, bitkiyi yiyen, çekirgeyi yiyen bir kurbağa. Bu, bitkiyi yiyen, çekirgeyi yiyen,kurbağayı yiyen bir yılan....

   Bu besin zincirinin dibinde bitki bulunuyor. Zincirin sonunda ise ''üçüncü dereceden bir otobur'' var. Yani bir bitki yiyen çekirgeyi kurbağa yemiş, kurbağayı da yılan. İnsanlar besin zincirinin daima en üst noktasında mıdır?

   BESİN ZİNCİRLERİ HER ZAMAN BİTKİLERLE BAŞLAR. Bunun nedeni, bitkilerin Güneş'in enerjisini kapıp, kendi besinleri haline getirebilen tek canlı olmalarıdır. Bitkinin besin yapma yoluna fotosentez denir. Fotosentez, iki Yunanca kelimeden gelir. Foto, ışık ve sentez de bazı şeyleri yeni bir şekilde biraraya getirmek demektir. Yeşil bitkilerin yapraklarında klorofil denilen özel bir kimyasal madde bulunur. Klorofil sayesinde bitkiler, karbondioksit ve sudan besin yapmak için güneş ışığının enerjisini kullanırlar. Bitkiler karbondioksiti havadan alır. İhtiyaç duydukları mineralli suyu ise genellikle topraktan temin ederler.

   BİR BAKIMA BİTKİLER, DÜNYADAKİ TEK BESİNDİR. Enerji elde etmek için bütün hayvanlar ya bitkileri ya da bitki yiyen hayvanları yemek zorundadırlar. Bir hayvan besin zincirinin ne kadar yukarısındaysa, onu beslemek için o kadar daha çok bitkiye ihtiyaç vardır. Bir tarla dolusu yonca, 100 tane fare için yeterli olabilir - fakat fareler sadece, belki de iki baykuşa yeter. Bunun nedeni ne acaba? Besin zincirinin her ''halkasında'', zincirde biraz enerji kaybı olur. Örneğin bir farenin birkaç tutam yonca yediğini farzedin. Fare, yoncanın depolanmış enerjisinin bir kısmını alır. Fakat fare nefes alıp vererek ve etrafında koşturarak kendisi de enerji kullanır. Böylece baykuş fareyi yediğinde, farenin yoncadan aldığı enerjinin hepsine değil sadece bir kısmına kavuşur....

   Enerji besin zincirlerinde devamlı kayba uğradığından, her zaman için Güneş'ten yeni enerjiye gereksinim vardır. Ve Dünya'nın da, Güneş'in enerjisini bizim ve diğer hayvanlar için besine dönüştürmesinde BİR ÇOK BİTKİYE GEREKSİNİMİ VARDIR..... 

   KAYNAK: ÇEVREYE BAKIŞ  Şule Yayınları No: 1